یکی از ابزارهای هجوم دشمن به ایران رسانه ها و شبکه های اجتماعی بوده است. امروز ایران تحت شدید ترین حملات رسانه ای و شبکه های اجتماعی در طول تاریخ بشر بوده است تا کنون سابقه نداشته است که برای یک جمعیت 90 میلیونی که یک درصد جمعیت جهانی را هم شامل نمی شود بیش از 55 هزار میلیارد دلار هزینه تبلیغات کنند. ( آقای حسن حسن زاده آمار فرمانده سپاه تهران)
یعنی معادل 11 درصد کل هزینه تبلغات در جهان؟
ایران به عنوان یک فرهنگ تمدنی اعم از اسلامیت ملیت و ارزش ها و باورهایش تحت شدید ترین هجوم تاریخ 7000 ساله خود قرار دارد.حتی بدتر از حمله مغول و اسکندر در شدت و وسعت و حتی قساوت دشمن هیچ شکی وجود ندارد.
اینک نزدیک به 900 رسانه که در آنها 300 عدد رادیو و تلویزیون و سایت های رسمی دولت های متخاصم وجود دارد شبانه روز برای ایران برنامه سم پاشی دارند.
بلاشگ کشوری که این همه مورد هجوم قرار گرفته باید برای خود سیاستهای دفاعی موثر و مقتضی را اتخاذ کرده و اجرایی کند.
اما این دفاع بشکل ناقص غیر عقلانی غیر حرفه ای و حتی بدبختانه با نیروهای مشکوک و مردد دارد انجام می شود.
فرماندهی این دفاع فرهنگی و تمدنی کجا است چه کس یا کسانی این سیاستها را تدوین کرده و ابلاغ میکنند.
با کمال تاسف گزارش میکنم خاکریز دفاعی و فرمانده متشکل منطقی خاصی وجود ندارد .
مانند اوایل جنگ ایران عراق هر دسته محلی یا حتی انفرادی در گوشه ای مشغول دفاع غیر موثر است اولا تغذیه فرماندهی بودجه ای و حتی ارشادی وجود ندارد.
متاسفانه ایران در معرض تهدید نتوانسته است یک سیاست درست پیش بگیرد تعریف کند حتی از وجود و بکار گیری لایق ترین فرماندهان و دانشمندان موجود خود هم محروم است.
چون مشتی بی سواد نوعا فاسد سمت پرست سمت های موجود تصرف کرده و از انعکاس نظرات مدیران و متخصصان موجود هم خودداری می کند.
و نه تنها سیاست شایسته نگاری منظور نشد بلکه اصلا خویش نگاری فاسد نگاری جناح نگاری سکه رایج است.
یک مشت نادان ناوارد بی فکر بر اصلی ترین سیاستهای رسانه ای اقتصادی کشور مستولی شده است و به اسم خدمت بالاترین حقوق و امتیازات را به جای طبقه فرهیخته و لایق بنام خود سند زده است.
حتی حاضر نیست در بدترین شرایط مسئولیت پذیری از خود نشان دهد و اقرار به شکست یا استعفا کند.
شاید بشود گفت بیش از نیمی از خون کشته شدگان کودتای خیابانی اخیر به گردن مسئولان رسانه ای کشور بوده است.
مسئولانی که اسم رسانه ملی را با خود به یدک می کشند اما در عمل رسانه شهری یا محلی و حتی روستایی هم نیستند .
یعنی تعداد کارشناسان این رسانه اینقدر محدود و هم فکر است که می شود گفت حتی در یک روستا هم نظیر آن وجود ندارد بالاخره در یک روستا هم عده ای مخالف نظرات کدخدا و مسئولان هستند .
در رسانه ملی همه کارشناسان عین هم فکر می کنند از یک الگو پیروی می کنند و همگی بدون فکر کردن حرفهای هم تکرار می کنند.
سوال من این است در این رسانه ملی جای ملت کجا است؟
اصلا غیر از شما انتخاب شدگان سفارش شدگان نادانی زده مثل بیماری طاعون زده ( طاعون فکری ) کس دیگری نیست که نظرات خود را در رسانه مطرح یا اعمال کند.
دقیقا مثال این موضوع می توانید در شبی که اسد در سوریه سقوط کرده بود دید .
در حالیکه دمشق فرو ریخته بود صدا و سیما آقای لاریجانی در قاب میز مذاکره بعد خبر رو در روی مردم قرار داده بود و ایشان سخن از محکم بودن دفاع دمشق و اسد داشت افسانه سرایی می کرد مردم امن امان است بروید بخوابید هیچ خبری نمی شود.( از آن برنامه احمق تر هر روز دارد در سیما تکرار می شود اقتصاد این است رئیس جمهور این است الا ماشاالله)
اصلا بیاید مانند این شبکه های اجتماعی به هر نفر از ملت اجازه بدهید در موضوعات مختلف 2 دقیقه ( در شبکه های اجتماعی مثلا 30 لغت به هر شخص اجازه نگارش می دهند نظراتش را بیان کند) نظرش را راجع به حاکمیت راجع به اقتصاد راجع به سیاست حتی امنیت ارائه دهد حتی سانسور هم نکنید این مسئله نشان خواهدداد مردم چگونه فکر می کنند حتی به مسئولان هم نشان خواهد داد که تفکرات در جامعه چگونه است .
مگر نه اینکه امامین انقلاب اعتقاد به بسیج مردم و رای مردم دارند اگر در شبانه روز اجازه بدهید هر کس نظر دو دقیقه ای بدهد در طول 24 ساعت بیش از 700 نفر می توانند نظرشان را عرضه کنند .
بعد هم می توانید بهترین ها انتخاب کنید در یک برنامه بزرگتر و بیشتر مثلا 15 دقیقه ای بهتر از نظرات برتر برخوردار شویم.
چرا فکر کردید این تریبون ملی ارثیه پدری شما است برای انحصار و احتکار و انکار واقعیات آن هم بنفع مسئولان اختلاس گر نه بنفع جامعه ملی و اسلامی چه عیبی دارد در یک برنامه عمومی بر علیه مسئولان مردم استدلال کنند حتی اگر آن مسئول رئیس جمهور باشد.
بارها گفتم سیاستهای رسانه ای کشور ناقض حق شهروندی و ملی است .
بارها گفتم اقتصاد کشور اشکال دارد یکی از وظایف اصلی رسانه ملی ارائه راه حل به جامعه و مسئولان است.
اگر مسئولان شبکه های مختلف از جمله افق راهبرد نصرالله میزگرد بعد از خبر شبکه اول و حتی شبکه قرآن و.....
توانسته بودند راه حل های موجود و انتقادات اقتصادی مختلف را بعنوان راه حل ارائه دهند و دولت یکی را انتخاب و عمل می کرد شاید حتی شورشی رخ نمی داد .
همه می دانیم ریشه این شورش ها از اقتصاد است برای همه مسئولان این برنامه ها پیام دادم اقا بیاید این مشکل مطرح کالبد شکافی و راه نمایی کنید. هیچ یک تمکین نکردند؟
هیچ یک محال هم نکردند آقایان می ترسند اگر سیاستهای دولت در ارز یا اقتصاد به نقد بکشند جایگاه خودشان را ازدست خواهند داد یا توبیخ خواهند شد.
اصلا باید فرهنگ جامعه تضمین شغل و تضمین انتقاد کنندگان داشته باشد مانند اروپا و آمریکا که کم و بیش رعایت می کنند.
خوب نتیجه اینهمه کتمان نادیده نگاری چه شد.
شد یک شورش خیابانی که رکیک ترین الفاظ و شنیع ترین اعمال مرتکب شوند.
بهتر نبود بسیاری از این افکار در جمع آرام رسانه ای مطرح و حتی مسئول مربوطه دفاع خودش را ارائه می داد .
حداقل این کار این بود که عده بیشتری نظر می دادند عده منحرف شدگان کمتر می شد .
امکان مطرح شدن افکار فراهم می شد.
این افراط شما در انعکاس نظرات شد تفریط خشم خشونت در جامعه با گول خوردگی جوانان زیر بیست سال که در یک حرکت گودتای خیابانی همراه شوند این جوانان 13 تا بیست ساله بدون اطلاعات لازم اقتصادی سیاسی علمی صرف گفته دشمن به خیابان بریزند و قرآن مسجد و رهبر کشور مسئول این خرابی ها بدانند و دست به تخریب بزنند .
قسمتی از این خشم بیرون ریخته برای این است که به اجازه داده نشد است بیاید نظرات خود را مطرح کند به محک بگذارد اگر در مدرسه در جامعه در رسانه نظراتش را عنوان کرده بود این غافلگیری وجود نداشت
طرح این مسائل قبل از تجمع آنها پشت سد انکار و کتمان می توانست حداقل ذهن مسئولان تصمیم گیر روشن کند که با چه جامعه ای روبرو هستیم .
رسانه امروز به مانند یک خورشید درخشان می تواند راهنمای ملت باشد در اقتصاد در سیاست در تحصیل در اجتماع در هدایت افکار حتی می تواند به عنوان یک صوت زن اختلاس و فساد عمل کند .
به زدودن بی لیاقتی بی سوادی بی فکری مسئولان پایان دهد.
رسانه می تواند آینه جامعه باشد هر چه هست منعکس کند می تواند راه حل ها رانشان دهد می تواند اغراض نشان دهد می تواند کاستی ها را نشان دهد حتی می تواند بعنوان یک دانشگاه عمومی عمل کند همانطور که امام خمینی معتقد بود.
اما این رسانه ملی حماقت افزایی می کند کتمان زایی می کند نفرت سازی می کند فرهیختگان در آنجا غریب و بی کس هستند اما نماینگان الیگارشی ثروت قدرت صاحب صندلی دائم هستند.